top of page
Search
  • Writer's pictureFolkloristan

شھزادہ بھرام او ګل اندامہ


د روم بادشاہ وۂ چې نامہ ئې کشور وہ۔ ھغۂ غټہ بادشاھي وہ خو بچے ئې نۂ وۂ، ډېر منتونہ او دعاګانو نہ پس بھرام اوشو۔ ډېر پہ ناز ئې سترولو او ډېر ھنرونہ ئې پہ زدہ کول۔ شاہ سوار وۂ، تیر انداز وۂ، تورزن وۂ او داھسې پھلوان چې پھلوانو بہ ترېنہ یرہ کولہ۔ چې ښۂ منصفانو پہ ھرہ پېمانہ پورہ موندۂ نو پلار ئې پند ورتہ اوکو چې د رعیت پرورش کوہ او د مظلومو آزار مہ اخلہ۔

بھرام پلار تہ خواھش ظاھر کړ‎و چې صحرا پہ سېل تلل غواړ‎م۔ پلار ئې سرہ د لښکر رخصت کړ‎و۔ پہ لارہ کې زمرے اودۂ وۂ لښکر نہ څوک نزدې نۂ ورتلې شو نو بھرام لہ میانہ تورہ راوباسۂ او زمري لہ ورغلو، زمري پرې ګواز اوکو خو بھرام د شاتہ پښو نہ ونیو او پہ زمکہ ئې را ګواز کو او بیا ئې پہ تورہ باندې مړ‎ کړ‎و۔ د بھرام پہ وېنا دغہ مړ‎ زمرے بادشاہ مخکښې تہ حاضر کړ‎ې شو، بادشاہ مطمئن شو چې بچې مې بھادر دے۔

یوہ ورځ ھوسۍ پسې روان وۂ نو دومرہ تېز شو پسې چې خپل لښکر ئې شاتہ پرېښودو، تلو تلو چې آخر ئې پہ غر کښې یو عمارت باندې نظر شو ھلتہ لاړ‎و نو یوہ ښائستہ څھرہ ئې ولیدہ چې جامې ئې د انسانانو وې۔ دننہ یو سپین ږ‎یري ناست وۂ ھغہ نہ ئې تپوس اوکو چې دا څوک دہ او تۂ ولې داسې ورتہ ناست ئي؟ ھغہ ورتہ وئیل دا ګل اندامہ دہ، د چین بادشاہ فغفور لور دہ۔ بادشاھان او شھزادګان پہ ستړ‎ي شول چا تہ ھم ګل اندامہ خپل ځان نۂ ورکئی۔ ما دا څھرہ پہ یو زرګر باندې جوړ‎ہ کړ‎ې او خپل ټول مال مې پہ شیندلې۔ اوس دلتہ ناست یم او دې تہ ګورم۔

بھرام پہ څھرې مئین شو او ھغہ کس تہ ئې وئیل ماتہ لارہ اوښایہ زۂ پسې ځم ھغہ منع کولو خو بھرام زړ‎ہ تہ ګل اندامہ

ګډہ شوې وہ۔ لار ئې ورتہ سمہ کړ‎ہ او دے روان شو۔ یو میاشت مزل نہ پس یو باغ تہ ورسېدو او ھلتہ دمہ شو۔ پہ دغہ منځ کې یو ښځہ رالہ سرہ د ډوډۍ او دۂ تہ ئې اووئېل چې دا اوخورہ او دلتہ نہ ځہ۔ چې تپوس ئې اوکو دا چا رالېږ‎لې دہ؟ ھغې ورتہ وئېل د باغ د صیفور ښاپیري دے او ھغہ څلور وړ‎ونہ دي او زۂ د ھغو خور سراسیا دائي یم۔ بھرام خواړ‎ۂ اوکړ‎ل او دعا ئې اوکړ‎ہ۔ دائي محل تہ لاړ‎ہ او سراسیا تہ ئې د بھرام ټول حال ووې۔

بھرام پہ باغ کې ناست وۂ چې یو شور شو او پہ قھردار غږ‎ کې صېفور خپل رور شماس تہ نارہ کړ‎ہ چې دا کس ماتہ حاضر کا او یا ئې سر ماتہ راوړ‎ہ۔ شماس چې پہ بھرام ګوزار اوکو نو بھرام شماس زمکې تہ لاندې کړ‎و او بیا ئې پہ ونې پورې وتړلو۔ داسې بل رالو او ھغہ ئې پہ ونہ پورې وتړ‎لو او پہ آخر کې ئې صېفور ھم ونہ پورې وتړ‎لو۔ دۂ پہ تورہ ورنہ سرونہ قلم کول چې برہ نہ پې غږ‎ اوشو چې تا د پلار پند ھېر کو چې عاجزو باندې رحم بویہ او دشمن سرہ نیکي کړ‎ہ؟ پتہ اولګېدہ چې دا غږ‎ د سراسیا وو او بھرام پہ تپوس سراسیا ورتہ اوئېل چې کلہ پلار تا تہ دغہ پند کولو زۂ ھغلتہ وم۔ زما وړ‎ونہ وبخښہ بیا بہ داسې نۂ کئی۔ د سراسیا پہ ضمانت ئې پرېښودل او لاړ‎و ترېنہ۔ صېفور پسې لاړ‎و او پښو تہ ورلاندې شو او ورتہ ئې اوئېل بیا بہ داسې نۂ کوو۔ شپې تہ یې حصار کړ‎لو ټولہ شپہ سرودونہ وو نندارې وې۔ چې کلہ بھرام رخصت ورنہ غوښتو نو صېفور ورنہ عرض اوکړ‎و چې دلتہ یو دېو دے افراد نوم ئې دے مونږ‎ ډېر تنګئی تاسو مونږ‎ ورنہ پہ امن کې کئی۔ سرہ د لښکرہ بھرام او صېفور دېو غر تہ ورنزدې شول نو بھرام یوازې وردننہ شو او

ګوړ‎ي چې دېو اودۂ دے او یوہ ښائستہ ښاپېرۍ ئې بندیوان کړ‎ې دہ۔ ښاپېرۍ ورتہ وئیل دلتہ نہ لاړ‎ شہ کہ پاڅېدو نو خېر دې نشتہ۔ دۂ ورتہ وئیل زۂ راغلې دۂ پسې یم، نو ښاپېرۍ ورتہ وائي اوس ئې وخت دے ګوزار پہ کوہ کہ یو واري پاڅېدو نو بیا بہ ئې مخہ نۂ اوینې۔ دۂ ورتہ وئیل دا د بزدلانو کار دے۔ دېو دونہ غټ وۂ چې پہ یو تخت یې سر وۂ نو پہ بل یې پښې۔ دۂ دېو پاڅولو نو دېو پہ دۂ ګوزار اوکړ‎و دۂ ځان پہ ھنر ترېنہ بچ کړ‎و او تورہ ئې پہ دېو سر کې دننہ کړ‎ہ، دېو ډېر زور کولو نہ پس پہ آرام شو۔ بھرام ښاپېرۍ چې نامہ ئې روح افزا وہ صېفور تہ حوالہ کړ‎ہ۔ پہ رخصت وخت کښې شماس خپل ویښتۂ ورکړ‎ل او ورتہ ئې اوئېل چې کلہ دغہ ويښتو نہ یو وسوې نو زۂ بہ حاضر شم۔ تلو تلو چې آخر کار چین تہ ورسېدو او څۂ ګوري چې دواړ‎ہ طرف نہ لښکر سرہ پہ جګرہ دي او دے ئې برہ نہ نندارہ کئی۔ ماښام سرہ جنګ سوړ‎ شو او دوي خپل خپل مړ‎ي ځان سرہ یووړ‎ل۔ دے قلې تہ وردننہ شو او اورنګ نامې څوکیدار سرہ کیناستو او ھغہ نہ ئې د جنګ پہ حقلہ تپوس اوکو نو ھغۂ ورتہ وئېل چې د بلغار شھزادہ بھزاد ګل اندامې سرہ وادۂ پہ نیت راغلې وۂ نو پہ انکار غوسہ شو او لښکر ئې پسې راوستو او اوس د فغفور بادشاہ دونہ وس نۂ رسي چې بھزاد مخ نیوې وکي۔ بھرام د فقیرانو جامې واغوستلې او بھزاد لښکر حال یې معلوم کړ‎و۔ سبا سحر جګړ‎ا نۂ اوشوہ او ماښام کې دۂ تہ د شماس ھغۂ ويښتۂ وریاد شو او پہ اور ئې وسوو۔ سماش سرہ د لښکرہ رالو او شپې شپې ئې د بھزاد پہ لښکر باندې ھغہ چارې اوکړ‎ې چې تپوس ئې مۂ کوہ او بھرام د بھزاد سر پہ نېزہ پورې کو او ورسرہ ئې خپلہ نامہ اولیکلہ۔ سحر خلک حېرانہ وو چې دا څنګہ اوشو او چا اوکړ‎ل نو پہ دغۂ منځ کښې بھزاد سر سرہ خط موندۂ شو او وزیر ورتہ اوئېل دغہ ضرور د اسمان د طرفہ مدد راغلې دې۔ دغہ خط ئې خزانچي تہ ورکړ‎و او بھرام د فقیر پہ جامو کې د ګل اندامې در ونیوو۔ ګل اندامہ پہ میاشت کې یو ځل خلکو تہ ځان ښکارہ کوو نو بھرام ھم ھغہ مېدان تہ لاړ‎و او ګل اندامې لیدو سرہ ئې عشق اور ئې پہ سینہ کې نورہ تېز شو۔ وخت تېرېدو چې بیا دا وخت رالو او دي ځل ګل اندامې پہ بھرام نظر شو او ھغہ وخت ورباندې مئینہ شوہ۔ پہ زړ‎ۂ رنځورہ شوہ او خپلې دائي تہ وائي دا رکیبۍ والہ او چې څوک ھم ھغہ ورځ مېدان تہ راغلي وو ھغو نہ یوہ یوہ نخښہ رواخلہ۔ دغہ رکیبۍ کې بھرام خپلہ د لعل ګوتې کېښودہ۔ ګل اندامې پہ دغہ لعل نظر شو او دائي تہ وائي دا د چا دې؟ ھغۂ ورتہ وئېل دا د فقیر دے۔ ھغې شک شو چې دا فقیر نشي کېدائې ځکہ چې دا ډېر قیمتي لعل دے۔ خېر ګل اندامې د دائي پہ لاس بھرام سرہ خط و کتابت شروع کړ‎و۔ بھرام ورتہ خپلې مینې اظھار اوکو او ګل اندامہ ورتہ وائې فقیرہ ځہ ځہ خپلہ ګړ‎دہ کوہ زما مئین پہ اسمان کې اوسي د بھزاد نہ عبرت واخلہ۔ آخر بھرام ورتہ ځان اوښئ چې ھغہ بھرام زۂ یم کہ یقین دې نۂ راځي نو ھغہ خزانچي سرہ کوم خط دے ھغہ سرہ زما لیکل اوګورہ۔ ګل اندامې تہ یقین راشي او دۂ تہ وائي داسې فقیر اوسہ بیا بہ مونږ‎ دیدن کیږ‎ي۔

پہ دغہ وخت کې کشور بادشاہ وفد د شپرنګ پہ مشرۍ کې راشي او بھرام تپوس اوکي۔ بادشاہ ورتہ وائي ھغہ خو چا نۂ دې لیدلې او مونږ‎ سرہ ئې یوازې یو خط دے۔ ھغہ خط شپرنګ تہ پېښ شي او شپرنګ ورتہ اوائي چې دغہ لیکل خو د کشور بادشاہ زوي بھرام دي۔ بھرام د ګل اندامې در نہ راپېدا کي او فغفور بادشاہ ورتہ اوائي چې دا ټول تا یوازې څنګہ اوکړ‎ل؟ بھرام ورتہ شماس ويښتۂ وسوي او لښکر راشي، تورې تریې جوړ‎ې کړ‎ي، ټول چین پہ یرہ کې ګرفتار شي نو فغفور پہ وېنا بھرام شماس تہ اوائي چې لښکر دې څنګ تہ کا۔ پہ دغہ منځ کښې د بھزاد رور نوشاد سرہ د غټ لښکر پہ دوي راپېښ شي او بھرام د نوشاد کیسہ پہ خپلہ ختمہ کي۔ شپرنګ د ګل اندامې لاس د فغفور بادشاہ نہ د بھرام دپارہ اوغواړ‎ي او د ھغۂ پہ رضا بھرام ګل اندامہ ځان سرہ روم تہ بوځي۔

31 views0 comments

Recent Posts

See All

Comments


bottom of page